گزارش Oxfam و صلیب سرخ جهانی از بحران فقر در اروپا


گزارش Oxfam، «داستان هشداردهنده‌ای A Cautionary Tale» بود از جزئیات نگران‌کننده‌ی برنامه‌ی ریاضت اقتصادی که ناشی از واکنش اروپا به بحران مالی بود و نشان می‌داد که چگونه به‌جای این‌که ثبات را برای اروپا و شهروندانش تضمین کند اروپا را 2 قدم به عقب رانده است…1393/12/13


بحران مالی سال‌های 2008-2007 یکی از بدترین بحران‌های مالی از زمان رکود بزرگ دهه‌ی 30 تا به حال است. این بحران پیامدهای گسترده‌ای بر اقتصاد دنیا و راه‌های کسب‌وکار داشته است. کمک مالی اقتصاد اروپا و سیستم بانکی، توانست کارهایی را انجام دهد و وضعیت بازار اروپا را تثبیت کند. هرچند، گزارش Oxfam در سال 2013 اعلام کرد که کاهش شدید اقتصاد اروپا زندگی میلیون‌ها خانواده را در معرض خطر قرار میدهد.

گزارش Oxfam، «داستان هشداردهنده‌ای A Cautionary Tale» بود از جزئیات نگران‌کننده‌ی برنامه‌ی ریاضت اقتصادی که ناشی از واکنش اروپا به بحران مالی بود و نشان می‌داد که چگونه به‌جای این‌که ثبات را برای اروپا و شهروندانش تضمین کند اروپا را 2 قدم به عقب رانده است. این گزارش اظهار داشته که اگر مقامات اروپایی این میزان را تحت بررسی قرار ندهند در سال 2025 بیش از 15 تا 25 میلیون اروپایی در معرض فقر قرار خواهند داشت.

همچنین اعلام می‌دارد که مقدار هزینه‌های عمومی (مخارج دولتی[1]) که از سال 2010 تا 2014 قطع شده بود تا حد زیادی از میزان مشاغل عمومی در سراسر اروپا خواهد کاست: 40 درصد از تولید ناخالص داخلی ایرلند، 20 درصد در کشورهای حوزه بالتیک، 12 درصد در اسپانیا و 11.5 درصد در انگلستان.

این گزارش اشاره می‌کند که با توجه به این کاهش هزینه‌های عمومی، در انگلستان به تنهایی 1.1 میلیون شغل بین سال‌های 2010 تا 2018 از بین خواهد رفت. فدراسیون بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر IFRC، فرانسه را به‌عنوان نمونه‌ای از کشورهایی با وضعیت «بحران فقرِ فزاینده» در اروپا ذکر می‌کند؛ به گزارش IFRC، در فرانسه از سال 2009 350.000 نفر به افراد زیرِ خط فقر اضافه شده‌اند؛ در کمتر از 4 سال در فرانسه، که تقریباً 90000 نفر می‌شود.euro-poverty-crisisحال سوال این‌جاست که چگونه اروپا این روش اقتصادی خود را برای عبور از این بحران فقر تضمین می‌کند؟ درحالی‌که هم‌زمان شهروندان خود را در فقر نگه داشته است. خطرات ناشی از نابرابری درآمد نیز نکته‌ایست که نه تنها کشورهای اروپایی بل‌که در واقع تمام کشورهای جهان باید با جدیت برای کاهش آن تلاش کنند؛ در غیر این صورت در معرض خطر فروپاشی مالی جهانی دیگری قرار می‌گیرند.

گزارش Oxfam به تحلیل دقیق چگونگی این اتفاق می‌پردازد؛ افزایش نابرابری درآمدی Income Inequality در کشورهایی که هنوز در دوره‌ی بازیابی اقتصادی و نقاهت پس از بحران مالی جهانی هستند و دوره‌ی بلندمدت نابرابری درآمدی در آن‌ها منجر به گرفتن وام‌هایی با ریسک بالا شده که به نظر می‌رسد توانایی بازپرداخت آن را به بانک‌ها ندارند. این نوع از معاملات مالی تا حد زیادی منجر به وقوع بحران مالی در سال 2007 و 2008 شد.

دولت همیشه از طریقی هزینه‌ها را کاهش می‌دهد که این امر بستگی به جوّ سیاسی دارد. دستمزد واقعی در انگلستان و پرتغال به 3.2 درصد کاهش یافته و ارزش دستمزدها در انگلستان به قیمت‌های سال 2003 تغییر کرده‌اند. رهبران کشورهای جهان که سخت‌ترین ضربه از بحران مالی را خوردند یک کار قابل توجه برای از بین بردن و جلوگیری از فروپاشی کامل اقتصاد  بسیاری از کشورهای جهان انجام داده‌اند. با این حال اگر اقداماتی که برای کاهش هزینه در جهت خط‌مشی‌گذاری کشورها به مسیر صحیح انجام می‌گیرد با جدیت بررسی نشود، اروپا درآینده با پیامدهای آن مواجه خواهد شد.

Huffington Post/Borgen project/Arthur Fuller

4 March 2014

13 اسفند 1392

اصل این مطلب را می‌توانید از این‌جا پی بگیرید.

[1]. Public Spending